Auteur: Gusta Bastian

Postperikelen

Via de mail komt een bestelling voor mijn pas verschenen gedichtenbundel binnen. Hij moet worden verstuurd naar Lisette in België.
Ik begeef me naar de plaatselijke Primera, waar het servicepunt van Post.nl zich bevindt, want normale postkantoren bestaan al lang niet meer, laat de noppenenvelop met inhoud wegen, vraag hoeveel postzegels erop moeten en klaar is Kees. Voor Nederland zijn het er vier, voor het buitenland vijf. Wat de servicedame echter niet meldt is dat men voor Nederland Nederlandzegels en voor Europa Europazegels dient te gebruiken. Vijf Europazegels is 4 euro 80, vijf Nederlandzegels is 3 euro. Voelt u hem al aankomen? Bezorging over de grens gaat problemen geven. Maar dat weet ik op 5 september nog niet. Meer lezen

De laatste dag van Vrij

Ik fantaseer met Willem over een nog te schrijven novelle.

We zitten met een cappuccino in de zon op een terras. Heel even denk ik zelfs aan een compleet boek. Ik ben ervan overtuigd dat ik met bovenstaande titel een zondagskind in mijn zak heb. Willem is het met me eens. We brainstormen over mogelijke verhaallijnen en gaandeweg worden we enthousiaster.

Wie of wat is Vrij? Wellicht is het een man, bijna een jongen nog, wiens leven aan een rafelig draadje hangt. Vandaag overkomt hem de ultieme rampspoed. Juist als hij op weg is van zijn werk naar de afspraak met een getinte ex-presentatrice die een carrière in de politiek ambieert valt er een bankstel uit de katrol van verhuisbedrijf de Flexibele Ladder. Dat is pech hebben. Meer lezen

Vakantie in Zeeland (3)

De zomers in Zeeland duurden lang en altijd scheen de zon. Een heel enkele keer onweerde het. Dat was een beetje griezelig maar ook knus. Ik ging dan op mijn bed liggen dat recht onder het schuine dak stond. De donderslagen waren heel dichtbij en de regen kletterde vlak boven mijn hoofd met veel kabaal op het kleine dakraam, waar mijn vader met punaises een stuk vitrage had gespannen tegen de muggen.

Mijn ouders huurden gemeubileerde kamers van de familie Geleijnse met gebruik van keuken. De eerste jaren verbleven we Meer lezen

Vakantie in Zeeland (2)

PolderhuisjeDit is een foto van het ‘huisje in de polder’ in Renesse, uit ongeveer 1960. Het werd bewoond door Marie en Marinus de Bruine, een ongetrouwde broer en zus, die een deel van het huis verhuurden aan vakantiegangers. Ik kwam er voor het eerst in de zomer van 1959, omdat mijn tante en oom met hun twee dochters daar verbleven.

Het polderhuisje eind 20e eeuw

Het huisje was nogal primitief. Het zat vol kleine vertrekjes. Meer lezen

Herinnering aan Charlois (2)

Een foto van Ben Kleyn opent zo maar ineens het boek van toen.

Het is een hele wandeling van mijn huis in de Nieuwenhoornstraat naar de Maastunnel, door de tunnel van een kilometer lengte heen naar de Parkkade, naar het klotsende water en de boten. De lampen van nu zijn waarschijnlijk van de duurzame soort, die geven ander licht dan toen. Of de fotograaf heeft met de belichting gespeeld. Hoe dan ook, dit beeld is niet de tunnel die ik ken. Meer lezen

Goed fout

Eieren moeten niet te lang koken, dan wordt het eigeel groen en het wit vertoont vreemde bruine verkleuringen. Of ze nog voor consumptie geschikt zijn waag ik te betwijfelen. Toch sta ik vier keiharde joekels te pellen. Ik was totaal vergeten dat ik een pannetje op het gas had gezet een uurtje geleden. Gelukkig waren ze nog niet drooggekookt. Ik giet ze af, laat ze toch maar ‘schrikken’ met een flinke plets koud water en besluit de eiersalade hoe dan ook klaar te maken. Dan maar geen goedkeurende blikken van Gordon Ramsay of Jamie Oliver of hoe heet die Nederlandse keukentrofee? Den Blijker. Meer lezen

Herinnering aan Charlois (1)

In mijn gedachten heb ik het beeld van de melkboer die zijn eigen producten uitventte met paard en wagen. Of hij werkelijk koeien had weet ik niet. Mijn moeder had een aluminium melkkoker met een gatendeksel, waarin uit een grote melkbus die achterop de wagen stond melk werd getapt. Er waren ijzeren kratten vol glazen flessen, gevuld met karnemelk, yoghurt en vla. Het paard had aan de zijkant van zijn hoofd leren lappen, dan kon het niet opzij kijken of schrikken.

Ik kwam van Zuid waar alleen boeren woonden, zo las ik later in een boek over oud-Rotterdam. Rotterdam-Zuid had inderdaad weinig met een stad te maken. De wijk Charlois was de uitbreiding van een voormalig dorp waar de naoorlogse huizen vanwege de enorme woningnood uit de grond waren gestampt. Meer lezen

Vakantie in Zeeland (1)

1959
A la recherche du temps perdu (Marcel Proust)

Ik blader door het fotoboek en mijn oog valt op deze foto. Ik ben met broer in een weide in Renesse. Achter ons zie je een deel van de brandweerkazerne, een oude boerenschuur met de enige brandweerwagen die het dorp rijk was, met bovenop het dak de sirene, waarmee de mannen opgeroepen werden indien er een brand was. Vlakbij, onder het dak van het aangrenzende huis sliepen wij. Ik weet die dag nog. Het was warm en zonnig. (Het was altijd warm en zonnig). Eerder waren we Meer lezen

Fluweelboom met stekels

fluweelboom

In de tuin van de overburen stond een prachtig van groen naar rood kleurende fluweelboom die in de zomer aan wuivende palmbladeren deed denken. Zij heetten Hans en Hansje en waren achter in de vijftig. Dat had ik gehoord van de buurvrouw naast me. Alles boven de veertig is stokoud als je zelf achtentwintig bent.

’s Morgens gingen de mensen in het dorp weg en ’s avonds kwamen ze terug. Daartussenin liepen af en toe toe kinderen met moeders langs naar of van school. Verder was het maar een dooie boel. Hans en Hansje waren zo op het oog aardige mensen.  Het leek me een goed idee hen Meer lezen

Nanu, nanu

Nanu nanu, uit te spreken als nanoe nanoe, was de groet van Mork, de Alien uit de jaren ’70 van de vorige eeuw, gespeeld door de acteur Robin Williams. Het betekende zoiets als hallo en dag maar weer. Misschien betekende het ook wel helemaal niets. Was het slechts een morkiaanse oerkreet. Nano en Nanu lijken in ieder geval zoveel op elkaar dat ik bij het woord nanotechnologie denk aan ruimtewezens en aan de onsterfelijke Mork.

Ik ben een echte alfa. Ik weet niets van techniek. Maar dan zit er post in de mailbus, van de Consumentenbond nog wel, met berichten over de toepassingen en de veiligheid van nanotechnologie. Als de Consumentenbond zich daarover zorgen maakt, moet ik dat vast ook doen. Dus ik verdiep me in antwoorden op vragen als: wat is nano, Meer lezen

Uit eten in Dordt 1

Restaurant Pizzeria PortobelloGisteren ben ik na jaren weer eens aangeschoven bij Pizzeria Portobello aan de Vriesestraat in Dordrecht. Afgezien van de toiletpot met automatische schoonmaakknop voor de bril, oogde en rook het interieur nog naar de jaren 70 van de vorige eeuw. Alles ziet er even donkerbruin uit als toen, de deuren, de vloer, de tafels en de ooit witgepleisterde muren zijn verkleurd onder invloed van de Meer lezen