Code oranje

Jantje huilt, Jantje lacht, zei mijn oma altijd. Het is gortdroog of ten hemelschreiendnat, in beide gevallen geven ze tegenwoordig code oranje af voor de mensen die op pad gaan. Dat je je maar even goed voorbereidt. Zo was 13 oktober in het jaar 2013 een extreem natte dag in deze contreien, lees maar:

Het KNMI twittert code oranje. Regen, veel regen, enorme hoeveelheden zwiepend, dijend, oeverloos overspoelend water. En onweer. En enorme windvlagen. Ik hoef niets met de fiets vandaag, gelukkig. Met de auto op pad. Ruitenwissers op maximale snelheid, zoefzoefzoefzoef, maar nog voor ik de straat uit ben heeft een onbekende met zijn asem het zicht vertroebeld. Verwarming hoog, ventilator maximaal en dan linksaf de Binnenlandse Baan opdraaien. Ik rijd door enorme sloten op het asfalt. Wat een kabaal onder mijn voeten, het schampert tegen de onderkant van de auto. Bijna tegen de stoeprand geknald. Opletten Miep!

Links naast me golft de singel in het gras. Hoog tij. Voorzichtig rijd ik verder. Zoefzoefzoefzoef, doen de wissers. Af en toe poets ik met een lap het condens van de ruit. Standje tunnelvisie. De bocht gaat wat te snel en de banden slippen. Pompend remmen, ik weet het nog van heel lang geleden en trap een paar keer zachtjes op de rem. Terug is de grip van de banden. Op de Ziedewijdsebaan is de situatie niet veel anders. Hij staat vrijwel helemaal onder water. Alleen in het midden is het wegdek zichtbaar. Ik stuur de auto bij maar moet voor een tegenligger toch door de sloot aan de zijkant. Mijn vingers knijpen in het stuur en mijn ogen turen door het watervenster naar het einde van de tunnel. Ineens doemen afgewaaide takken vlak voor de auto op. Het lukt zowaar om eromheen te slalommen en dan ben ik buiten het dorp.

Ook richting Heerjansdam is het wegdek ruimschoots van water voorzien. Ik hoop verschrikkelijk hard dat de onderzijde van het autootje waterdicht is. De Binnenmaas stond nooit eerder zo hoog. Na de bocht ligt er een tunneltje. Wat ik al vreesde: het wegdek is veranderd in een klotsend meer. Ik stop aan de kant, zet het rode knipperlicht aan en pak mijn mobiel uit de tas:
‘Mam, ik ga weer naar huis. Het staat hier allemaal onder water. Ik bel je straks.’
Ik keer om en neem dezelfde weg terug en begrijp ineens wat de term rijVAARdig inhoudt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.