Die Menschen drängen sich zum Lichte

De grootste wreedheid is te moeten leven
met een hersenpan vol zepigheid.
Waren we maar dieren geweest,
vierpotig of weetikveelhoevig.

We namen het zoals het kwam,
sliepen, aten, maakten nageslacht,
herhaalden dat tot een ander dier ons greep
en een gier onze ingewanden vrat.

We werden een karkas op roestig zand,
een lege plek in het hoge gras,
waar zepige hersenpannen
dan weer gedichten over schreven.

Maar we waren dier
en wisten nergens van.

 

 

 

Eén reactie

  1. Wim Platje zegt:

    Klasse-gedicht. Met een knipoog naar Nietzsche… “Die Menschen drängen sich zum Lichte, nicht um besser zu sehen, sondern um besser zu glänzen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.