Flikken

Na noodgedwongen rust vanwege een pijnlijke knie ga ik eindelijk weer eens op pad. Eerst fietsen naar het station, dan de trappen op en af en af en op. De knie gedraagt zich. Op weg naar Rotterdam, naar de Groene Passage aan de Mariniersweg. Het is niet al te ver lopen van station Blaak. Rond kwart voor tien ligt het grote plein voor de Markthal er leeg en lusteloos bij. Bij de Hoogstraat is een bulldozer met veel kabaal stenen aan het verplaatsen. Alleen een eindje verderop voor de bibliotheekingang staat een groepje mensen. Ze zijn kennelijk te vroeg, want de deuren gaan pas om tien uur open. Het ziet ernaar uit dat ze elkaar kennen want ze zijn genoeglijk met elkaar in gesprek. Misschien is de leeszaal wel hun ontmoetingsplaats.

De stad is in sluimermodus en ik ben de enige wandelaar. Tijdens het oversteken raast dan toch ineens een grote vuilnisauto langs. Wat een haast. Nog net op tijd haal ik het trottoir, loop langs de drie verdiepingen hoge muur met het schoolrapport van Bob den Uyl de Pannenkoekstraat in, ga tweemaal de hoek om en dan sta ik voor de etalage van ‘Binnen’, een ecologische winkel. Ze verkopen er kleden, kussens en grands foulards van biologisch geteelde katoen. Bij de Groene Passage staat Groene niet voor de kleur van het complex, maar voor het soort bedrijven. Je kunt er cursussen volgen, de Wereldwinkel is er gevestigd en Gimsel, de supermarkt met uitsluitend biologische producten. In de Passage is ook de ingang naar restaurant Spirit, waar je heerlijk vegetarisch kunt eten.

Nu eerst een cappuccino. Ik ben er aan toe. Daarna een rondje supermarkt doen. Helemaal achterin zijn koffie, muesli, havermout, noten, rozijnen en thee los te koop. Onopvallend, onderaan de linkerzijde staan bakken met een kaartje waarop staat ‘flikken’. Dat die ouderwetse benaming hier nog wordt gebruikt! Omdat ik er niet helemaal zeker van ben of het chocolaatjes voor bij de thee zijn of om in een gerecht te verwerken vraag ik ernaar aan het meisje bij het brood.
Ze zijn om zo te eten en heel lekker, zegt ze met een glimlach.
Het zijn platte rondjes, zonder ribbeltjes of andere versiering, in de smaken puur, melk en wit. Aan mijn gezicht leest ze veel twijfels af. Overal hangen immers bordjes: verboden te proeven. Maar de schat pakt uit elke bak een flik voor mij. Om toch te proeven. De witte is aan de zoete kant. De andere twee smaken naar volle chocolade. In een opwelling en helemaal tegen mijn zorgvuldig uitgestippelde lijnplan in, vul ik een zakje met twee kleuren flikken. Ik zou echt-nooit-meer bezwijken voor zoete verleidingen. Ach wat! Morgen en erna nog dagen genoeg voor goede voornemens.

De trein is net weg als ik op het perron arriveer. Een kwartiertje wachten. Het zakje met lekkers knispert in de rugzak.
Zal ik er alvast een.. ?
Welja, het mag van mezelf.
Ik neem een melkflik. Mmm lekker.. Nu een pure flik. Mmm, ook lekker. Die andere leek iets verfijnder van smaak. Toch? Nog eens proeven dan maar. Tegen de tijd dat de trein arriveert is het zakje half leeg.
En je voelt hem al aankomen: bij thuiskomst zijn de flikken schoon op. Vandaar dat er geen foto van is.

Muurrapport van Bob den Uyl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.