Fluweelboom met stekels

In de tuin aan de overkant stond een prachtig van groen naar rood kleurende fluweelboom die in de zomer aan wuivende palmbladeren deed denken. De eigenaren van deze kleine oase heetten Hans en Hansje en waren achter in de vijftig. Dat had ik vernomen van de buurvrouw die rechts naast me woonde. Ik vond hen oud en een beetje zielig. Alles boven de vijftig is stokoud als je zelf nog maar achtentwintig bent.

In mijn dorp gingen de mensen ‘s morgens weg om ‘s avonds weer terug te keren. In de uren daartussen liepen af en toe toe wat kinderen met hun moeders langs, op weg naar of terug van school. Verder was er werkelijk niets te zien.
Hans en Hansje waren zo op het oog aardige mensen. Het leek me een goed idee hen een keer op de koffie te vragen. Dat wilden ze niet, ik heb geen idee meer waarom, maar in plaats daarvan werd ik bij hen thuis uitgenodigd.
Tot mijn verrassing verbleven er twee teckels in hun huis. Misschien heb ik niet goed opgelet of waren het erg gehoorzame honden, ik heb nooit geblaf gehoord. Het tuinhek was ruim boven teckelhoogte, maar dat is een hek al gauw, en ze werden ook nooit op straat uitgelaten. Dus de honden waren tot dat moment voor mij onzichtbaar gebleven.
Hans was al net zo geruisloos als zijn dieren. Tijdens mijn bezoek opende hij onhoorbaar de tuindeur voor de viervoeters, sloop op geruite pantoffels de wenteltrap op, kwam terug, liet de dieren weer binnen en ging zitten. Dat ritueel herhaalde zich enkele malen. Ondertussen sprak hij geen woord. Zijn schouders en zijn mondhoeken waren neerwaarts gericht. Die man had vast geen gemakkelijk leven.

Er waren toen geen televisie uitzendingen op de dag. De pc moest nog worden uitgevonden. Ik vroeg me stilletjes af hoe die twee Hanzen zich een hele dag konden vermaken. Waren ze elkaar niet al heel lang beu?
‘Hans is in de penopauze’, vertrouwde Hansje me bij het tweede kopje koffie toe, toen Hans net even boven was. Daar had ik nog nooit van gehoord, ik dacht dat ze een grapje maakte, vanwege de knipoogjes die ze me onverwacht toezond. Wat een penopauze inhield, vroeg ik. Misschien zei ze het uit wraakzucht. Omdat zij zelf in de menopauze was. Het antwoord bleef ze me echter schuldig, want Hans kwam net weer de trap af en snel ging ze over op een ander onderwerp. Na de koffie vond ik het fijn weer terug naar mijn eigen huis te gaan.

‘s Avonds stond ik bij het raam om de gordijnen te sluiten en zag aan de overkant bij het raam van Hans en Hansje iemand met een lamp rond schijnen. Eerst dacht ik: hemel, inbrekers! Toen herinnerde ik me weer de honden. Aha! Hans speurde met dat licht de tuin af om te zien of teckel 1 en teckel 2 klaar waren met wat honden nu eenmaal buiten moeten doen. Met een paar rukken aan het gordijn benam ik mezelf het zicht op het tafereel en zette de radio aan: uit de speakers klonk net ‘White rabbit’ van Jefferson Airplane. Ik draaide de volumeknop naar maximaal, maakte idioot woeste bewegingen op de maat van de muziek en schudde mijn haar heen en weer. Dat moest even.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.