ga nooit alleen uit wandelen

dat ik hier op een dag
onder deze wade lig
mijn vingers gevoelloos en stijf
in elkaar gevlochten

dat op mijn wangen
waaraan nu de motsneeuw likt
schaduwen voorspellen

dat er een donker gat valt
en nog een en nog een
dat de gaten wijder worden
tot ze één grote krater
vol afvalwater zijn

dat mijn vingerkootjes
door rivieren zwemmen
zwartgallige botjes op weg
naar een bestemming

in het noorden, waar de ijskap
steeds kleiner en de beren
niets dan gras te eten hebben

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.