Goed fout


Het pannetje met water en eieren op het fornuis ben ik helemaal vergeten. Gelukkig zijn de eieren niet drooggekookt. Ik giet het bodempje water af, laat de eieren  ‘schrikken’ met een flinke plets koud water en besluit de eiersalade hoe dan ook te bereiden. Noem het mijn gevoel voor zuinigheid. Of eigenlijk is het meer dat de kippen dan voor niks een bevalling hebben moeten doorstaan. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen ze zonder meer in de afvalbak te deponeren. Dus er gaat kerriepoeder, mayonaise, peper en ketchup bij en ik proef… Welja, dat kan nog heel goed op het eigenhandig gebakken broodje, waarvan de geur me vanuit de oven tegemoet komt.

Ik denk aan mijn oude gedichten. Er mankeert altijd wat aan. Niet toen ik ze schreef, maar later, bij het nalezen vind ik stijlfouten, het rijmt niet, het is kinderachtig of het is oudewijvenromantiek. Ze gaan echter nooit in de prullenbak maar worden eens in de zoveel tijd gereviseerd. Een irritante gewoonte, dat jarenlange gesleutel. Want komt er ooit een moment van ‘nu is het perfect voor consumptie’ of blijft het zo dat er toch altijd een woord te veel staat. Dat de strofen elkaar tegenspreken. Dat er veel te veel in is gepropt. Dat het helemaal nergens op slaat.
Tegenwoordig schrap ik de voegwoorden. Vroeger had ik kennelijk een voorliefde voor omschrijvingen. Meestal levert het verwijderen een verbetering op. Ik vraag me echter af of het toch niet vooral knutselen in de marge is. Een slecht gedicht blijft slecht en van een goed gedicht kun je beter afblijven.

Of een gedicht goed is weet ik niet. De slechtste beoordelaar ben ik immers zelf. Kijk maar naar de harde eierensalade. Die is best goed eetbaar.

Al pellend herinner ik me meerdere keren last te hebben gehad van een writersblock. Het wordt veroorzaakt door een innerlijke stem die me dingen oplegt als: het wordt nu wel eens tijd dat… Of door de koren die meerstemmig roepen dat het niet goed is. Hinderlijk. Ook zijn er mensen die op mijn schouder meekijken, Grote Voorbeelden, die stiekem vertellen dat wat je nu aan het doen bent behoorlijk uit de pas is. In ieder geval is het een block dat ik vooral mezelf aandoe. Hij zit tussen de oren.
Wat me heeft geholpen: elke dag een uurtje automatisch schrijven. Er mag NIETS worden ‘verbeterd’. Al schrijvend wordt de gedachtestroom groter. Zonder zelfcensuur komen onderwerpen naar boven die diep verborgen zijn samen met een heleboel trivia. Verrassend genoeg constateer ik: over lullige dingetjes schrijven is prima.

Bij dezen.

 

 

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.