Mankeert niks!

 

 

Axel in de reisbox

Bij de D.A. Gisteren. Moest ik in een hok achter de tralies mee in die vreselijke auto. De dokter is heel aardig maar hij heeft wel stiekeme streken. Ineens stopte hij zo maar uit het niets een pil in mijn mond en daarna prikte hij in mijn rug. ***&^!?(((. Ik zo was kwaad!!!….. Ik wou van boosheid nooit meer eten, maar toen ik eindelijk dat hok uit mocht had Gusta van die onweerstaanbare, sappige, geurende Sheba-zompjes op een bord gelegd. Vlak voor mijn neus! Ik kon het echt niet helpen, ik moest en zou er van likken en ineens was het allemaal op en blerde ik van schrik heel hard. Gusta zette een nieuw bordje neer, weer vol met smekkernij. Ook opgegaan natuurlijk. Tot vier keer toe.

Vandaag zei Gusta dat ik het goed doe. Ik eet voortaan Sheba en Gourmet, niet dat ordinaire dieetvoer voor nierpatiënten. Geef mij maar zalm en een lekker makreeltje. Ik ben in hongerstaking, want ik heb niks aan mijn nieren. Voor zompjes en smekjes maak ik een uitzondering. En ik wil heel de dag in haar nek liggen. Dat moet! Ik mankeer echt niks.

2 reacties

  1. Ruurdtje zegt:

    Gusta,
    een mooi verhaal, het zijn lekkerbekjes!
    Het hondje van mijn buurman wil mijn snoepjes niet meer.
    Andere verwenners hebben veel smakelijkere snoepjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.