Opa (2)

 

Opa en oma 1953Opa werkte in Rotterdam op de melkfabriek in onregelmatige diensten. Altijd ging hij op de fiets er naar toe.

Het was oudejaarsavond. Opa zou om acht uur thuis zijn. De woonkamer zat vol. De ooms en tantes, mijn vader en moeder, mijn nicht en mijn broer en zus waren er. De koffiekopjes had mijn moeder al weggeruimd. Het werd negen uur, maar opa verscheen niet. Oma mopperde.Waar blijft die man toch en hij had er toch al lang kunnen zijn.
Het werd later en nog steeds geen opa.

Oma mopperde en bromde.
Pas tegen elf uur hoorden we gestommel in de gang. Daar was hij eindelijk. Opa liep meteen door naar de keuken en zette zich zonder een woord aan de keukentafel. Oma riep hem met schelle stem toe dat hij de visite maar liet wachten, dat het geen pas had op oudejaarsavond zo te treuzelen, dat hij haar in de steek had gelaten en nog veel meer dingen die ik al lang vergeten ben. Tijdens haar tirade, toen ze net even ademhaalde om nog meer bozigheid over opa uit te storten, zag ze op zijn schedel aan de linkerkant een enorme pleister.
De woordenbrij stopte abrupt.
Wat is dát daar.
Opa gaf geen antwoord maar nam een hap van een oliebol.
Nou?
Opa volhardde in zijn zwijgen en kauwde langzaam door.
Man! Wat heb je daar?
Eindelijk was zijn mond leeg.
Van een melkbus.
Hoezo, van een melkbus.
Het bleef weer een tijdje stil.
Toen zei hij: Lieten ze uit hun jatten vallen.
Op mijn kop.
Moest naar het ziekenhuis.
Het lukte oma niet haar verwijtende toon te laten varen, als ze het al probeerde.
Waar-om-moest-jij-naar-het-ziekenhuis? Staccato, op elke lettergreep de klemtoon.
Doodkalm en bijna achteloos antwoordde opa:
O, een hersenschudding en achttien hechtingen.
Zijn hand gebaarde afwerend. Daarmee was de kous voor hem af.
Nu was het oma die zweeg. Oma, die nooit om woorden verlegen zat.
Ik stond ernaast en keek naar opa’s hoofd. Probeerde me voor te stellen hoe het gat er onder de immense pleister eruit zag.
Opa. Doet het erg pijn?
Nee hoor, niet erg.
Vrouw, geef eens een aspirientje.

Later kwam opa bij de visite zitten. In zijn rookstoel.
Oma moest het verhaal vertellen, want opa zei niets.
In plaats daarvan pakte hij een appelflap van de schaal.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

5 gedachten over “Opa (2)”