Herinnering aan Charlois (2)

Een foto van Ben Kleyn opent zo maar ineens het boek van toen.

Het is een hele wandeling van mijn huis in de Nieuwenhoornstraat naar de Maastunnel, door de tunnel van een kilometer lengte heen naar de Parkkade, naar het klotsende water en de boten. De lampen van nu zijn waarschijnlijk van de duurzame soort, die geven ander licht dan toen. Of de fotograaf heeft met de belichting gespeeld. Hoe dan ook, dit beeld is niet de tunnel die ik ken. Meer lezen

Goed fout

Eieren moeten niet te lang koken, dan wordt het eigeel groen en het wit vertoont vreemde bruine verkleuringen. Of ze nog voor consumptie geschikt zijn waag ik te betwijfelen. Toch sta ik vier keiharde joekels te pellen. Ik was totaal vergeten dat ik een pannetje op het gas had gezet een uurtje geleden. Gelukkig waren ze nog niet drooggekookt. Ik giet ze af, laat ze toch maar ‘schrikken’ met een flinke plets koud water en besluit de eiersalade hoe dan ook klaar te maken. Dan maar geen goedkeurende blikken van Gordon Ramsay of Jamie Oliver of hoe heet die Nederlandse keukentrofee? Den Blijker. Meer lezen

Herinnering aan Charlois (1)

In mijn gedachten heb ik het beeld van de melkboer die zijn eigen producten uitventte met paard en wagen. Of hij werkelijk koeien had weet ik niet. Mijn moeder had een aluminium melkkoker met een gatendeksel, waarin uit een grote melkbus die achterop de wagen stond melk werd getapt. Er waren ijzeren kratten vol glazen flessen, gevuld met karnemelk, yoghurt en vla. Het paard had aan de zijkant van zijn hoofd leren lappen, dan kon het niet opzij kijken of schrikken.

Ik kwam van Zuid waar alleen boeren woonden, zo las ik later in een boek over oud-Rotterdam. Rotterdam-Zuid had inderdaad weinig met een stad te maken. De wijk Charlois was de uitbreiding van een voormalig dorp waar de naoorlogse huizen vanwege de enorme woningnood uit de grond waren gestampt. Meer lezen

Vakantie in Zeeland (1)

1959
A la recherche du temps perdu (Marcel Proust)

Ik blader door het fotoboek en mijn oog valt op deze foto. Ik ben met broer in een weide in Renesse. Achter ons zie je een deel van de brandweerkazerne, een oude boerenschuur met de enige brandweerwagen die het dorp rijk was, met bovenop het dak de sirene, waarmee de mannen opgeroepen werden indien er een brand was. Vlakbij, onder het dak van het aangrenzende huis sliepen wij. Ik weet die dag nog. Het was warm en zonnig. (Het was altijd warm en zonnig). Eerder waren we Meer lezen

de kunst van het ontdekken

ik heb de wereld in mijn handen genomen
hij rook naar gras en vanillestokjes
ik bladerde door de geschiedenis
van landschappen en waterlopen
een platgeslagen kramakkele bol Meer lezen

Onbewoond eiland

Al tien jaar zat hij zonder uitzicht
een beetje dood te zijn.
De bank was hard. Hij wilde verhuizen
naar een fauteuil, maar de armen
hielden hem tegen. Zo werd hij oud. Meer lezen

Liefde’s schijnbeweging

Ik maakte het bed op in het oude huis
In de vensterbank stonden vreemde vazen

Zonder ballast leek het bijna onze kamer
alleen het uitzicht klopte niet Meer lezen

troebel bloed

I

ik wandelde door de oude stad
waar we vroeger schuilden
staat een monument van welwillendheid
ik sloeg een kruis en prevelde gebeden

onder het plaveisel lopen onze sporen
reukloos voor de herdershond Meer lezen

Fluweelboom met stekels

fluweelboom

In de tuin van de overburen stond een prachtig van groen naar rood kleurende fluweelboom die in de zomer aan wuivende palmbladeren deed denken. Zij heetten Hans en Hansje en waren achter in de vijftig. Dat had ik gehoord van de buurvrouw naast me. Alles boven de veertig is stokoud als je zelf achtentwintig bent.

’s Morgens gingen de mensen in het dorp weg en ’s avonds kwamen ze terug. Daartussenin liepen af en toe toe kinderen met moeders langs naar of van school. Verder was het maar een dooie boel. Hans en Hansje waren zo op het oog aardige mensen.  Het leek me een goed idee hen Meer lezen

Nanu, nanu

Nanu nanu, uit te spreken als nanoe nanoe, was de groet van Mork, de Alien uit de jaren ’70 van de vorige eeuw, gespeeld door de acteur Robin Williams. Het betekende zoiets als hallo en dag maar weer. Misschien betekende het ook wel helemaal niets. Was het slechts een morkiaanse oerkreet. Nano en Nanu lijken in ieder geval zoveel op elkaar dat ik bij het woord nanotechnologie denk aan ruimtewezens en aan de onsterfelijke Mork.

Ik ben een echte alfa. Ik weet niets van techniek. Maar dan zit er post in de mailbus, van de Consumentenbond nog wel, met berichten over de toepassingen en de veiligheid van nanotechnologie. Als de Consumentenbond zich daarover zorgen maakt, moet ik dat vast ook doen. Dus ik verdiep me in antwoorden op vragen als: wat is nano, Meer lezen

Siliconenman

Naast zijn bed liggen ze op een rij
voor elke dag een kop
meestal kiest hij het gelgezicht
daarmee labbert hij de dagen door

nee, meneer de Vleer, ja mevrouw Meer lezen

Uit eten in Dordt 1

Restaurant Pizzeria PortobelloGisteren ben ik na jaren weer eens aangeschoven bij Pizzeria Portobello aan de Vriesestraat in Dordrecht. Afgezien van de toiletpot met automatische schoonmaakknop voor de bril, oogde en rook het interieur nog naar de jaren 70 van de vorige eeuw. Alles ziet er even donkerbruin uit als toen, de deuren, de vloer, de tafels en de ooit witgepleisterde muren zijn verkleurd onder invloed van de Meer lezen