Ronald

Ik heb Ronald Giphart nog leren schrijven.

Daar is geen woord van gelogen. Al is mijn rol beperkt gebleven tot het klassikaal schoonschrijven.
Er is meer. Ronald heeft breien van mij geleerd. Hoe ongelooflijk het ook mag klinken. En borduren en haken.  Ik heb nog een levendig beeld van hem met de breipennen in de ietwat verkrampte handen, tong uit de mond, de steken flink strak aangetrokken. Ze glipten dan ook nogal eens van de naald en zakten zo diep weg in het breisel dat ik te hulp moest komen. Het was eigenlijk geen probleem, want de opdracht was een fantasiebeest breien. Fouten konden niet worden gemaakt, de onbedoelde gaten werden gewoon volop benut. Als het werkje was afgehecht werd het op een raampje gespannen of op een mooie lap genaaid. Creatief breien en haken noemden we het en iedereen vond het leuk.

Toen Ronald nog op Facebook zat heb ik hem een bericht gestuurd.
Hij herinnerde zich mij niet meer. Logisch, want zijn ‘echte’ juf emigreerde in 1973 en ik nam de klas over voor de rest van het schooljaar tot de zomervakantie, wat precies vier weken inhield.

Op de Eddingtonschool kregen de leerlingen van klas drie tot en met zes vier keer per week lessen in handvaardigheid, tekenen en textiele werkvormen. Samen met een vrouwelijke collega verzorgde ik de lessen ‘nuttige handwerken’, dat wil zeggen, wij gaven daar een eigen interpretatie aan. Zo heb ik Ronald in de rest van zijn schoolcarrière zeker vier perioden van drie maanden meegemaakt.
Het was mijn allereerste baan na het eindexamen. Twee jaar later kwam zus Karin naar school.

De moeder van Karin en Ronald was in Dordt een BN-er. Wijnie Jabaay. Een paar keer per jaar kwam ze op bezoek in de klas of op de ouderavond. Ze inspecteerde de tafels, de wanden en het bord en bladerde in de lesboekjes. Ik zie haar nog staan. Altijd in het zwart, op elegante schoenen met hoge hakken en de lippen felrood. Bij één gelegenheid wees ze naar de regel ‘moeder kookt soep in de keuken’ en vroeg een beetje pinnig wat ik dacht te doen aan zulke hopeloos verouderde teksten. Waarom er niet ‘vader kookt’ stond. Ik weet niet goed meer wat ik antwoordde. Het was waarschijnlijk iets in de trant van: natuurlijk wordt die suggestie erbij verteld. Mijn collega’s vreesden haar scherpe tong en waarschuwden mij al. Maar Wijnie was  heel aardig en vol lof over mijn werk.
Ze was tevens een strijdbaar lid van de ‘Rooie Vrouwen’ en kwam later in de Tweede Kamer voor de PvdA.

Voorheen Eddingtonschool aan de Eddingtonweg Sterrenburg Dordrecht

Tot het lot haar hard trof. Ze kreeg MS en overleed veel te jong.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.