Strijkplank

Ik ben niet huishoudelijk aangelegd maar een mens ontkomt nu eenmaal niet aan schoonmaakklusjes, dus gisteren nam ik de stofzuiger mee naar boven om de boel eens goed op te kuisen, zoals de Vlamingen zo bloemrijk zeggen. De kamer aan de tuinzijde is niet heel groot. Een schildersezel, een boekenkast, de hometrainer en een kledingrek. Aan de deur hangt het wasgoed. De strijkplank staat permanent uitgeklapt sinds enkele weken. En Streep slaapt erop in een mand met sjaaltjes.  nieuwe slaapplaats op de strijkplank

De strijkplank wordt in dit huis sporadisch in de hoedanigheid van strijkplank gebruikt. Waarom heb je hem dan? Met dat broertje dood aan strijken? Dat klopt. Mijn shirts, broeken, handdoeken, theedoeken, lakens en kussenslopen worden na het drogen alleen gevouwen. Er liggen dan ook geen keurige stapeltjes in de linnenkast. Die heb ik trouwens niet eens. Zo’n kast is meer iets van vroeger toen de meisjes voorafgaand aan het trouwen spaarden voor de uitzet die was bedoeld voor de rest van het gehuwde leven. Ook iets van vroeger, want het gehuwde leven duurt tegenwoordig lang niet altijd meer een heel leven.

Een strijkplank is vooral een handige tafel bij het opvouwen van textiel. Omdat hij in hoogte verstelbaar is kan ik een poosje staan zonder dat de rug meteen protesteert. Bij hoge uitzondering wordt de plank nog in zijn oorspronkelijke functie gebruikt: voor het bloesje dat, ondanks de koude wolwas en drijfnat aan het balkon uitgehangen, als een verfrommelde krant opdroogt, (zoiets koop ik per ongeluk, want helaas kun je niet uit een etiket opmaken hoe hij zich na de was gedraagt) en een enkele keer voor het frontje van mijn lief, om kreukloos naar een crematieplechtigheid te gaan.

Ik ging dus stofzuigen, duwde de steel onder de strijkplank, Streep keek ondanks het hels kabaal lodderig over de rand naar mijn drukke beslommeringen en maakte geen aanstalten op te staan. Op de vloer lagen enkele gele zachte dingetjes. Het leken wel stukjes vulling van een kussen. Naast Streep lagen heel wat kattenhaartjes, dus ik nam het speciale mondstuk voor de kussens en stoelen en ging ermee over het overtrek. Zo, die kamer was gedaan. Echter, tot mijn schrik was nu de vloer onder de strijkplank bedekt met gele dingetjes. Ik begreep er niets van, keek eens goed rond, terwijl ik de plank met een hand vasthield om mijn evenwicht te bewaren. Eronder dwarrelden gele sneeuwvlokken naar de grond. De schuimvulling van het overtrek was gaan verkruimelen.

Hoe lang had ik dat overtrek eigenlijk? Drie of vier jaar hooguit. Niks geen duurzaamheid tegenwoordig. Alles gaat stuk, er wordt op gerekend dat je de boel vervangt na verloop van tijd. Lang leve de consumptiemaatschappij.

Aangezien er af en toe toch nog wat te strijken valt, denk ik over een ander soort overtrek. Mijn oma had nog een onverwoestbare houten strijkplank. Daar was een molton omheen geschoven. Voor levenslang. Net als haar huwelijk met opa.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.