Terug

De keer dat ik als jong meisje
in de bus een plattegrond vond
met bruin verkleurde hoeken, weet ik nog
erop stond de weg naar het oude huis

mijn voetstappen gingen over
lang vervlogen sporen, ofschoon talloze
plaatsen op mij wachtten
hield ik stil bij een bekende straat

belde aan, daar stond mijn moeder
arm kind, zei ze, je reikt naar filosofen, wat wil je
toch met al die doden, ze hebben je nooit
brood gebracht, laat staan geluk

ik had geen antwoord, ik was de hand
die zichzelf nog moest tekenen en
was blijven steken steken bij de mouw

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.